برگشت

نشر شهید کاظمی

مشاهده منو
امروز کتابخوانی وعلم آموزی نه تنها یک وظیفه ی ملی که یک واجب دینی است. رهبر معظم انقلاب اسلامی
 
زمانی که حضرت آقا حفظه ا... فرمودند: (( از بس درباره ی این مسئله گفته ام، حقیقتا وقتی میخواهم بار دیگر این مسئله را بیان کنم دچار تردید می شوم که این جزء گفتار لغو نباشد))
همزمان با شهادت سر لشکر شهید حاج احمد کاظمی، عزمممان را جزم کردیم تا در جهت رفع یکی از مهمترین دغدغه ها و نگرانی های مولا ومقتدایمان قدم برداریم .
تصمیم گرفتیم برای پرورش اندیشه ها وتبلور بصیرت در جامعه اسلامیمان تلاش کنیم و گامی جدید در زمینه ترویج فرهنگ کتاب وکتابخوانی برداریم.
و در این راه صلاح، با خود عهد کردیم تا برایمان مهم نباشد که خدا قوتی می شنویم یا نه، دستی برای یاریمان بلند می شود یا نه،...
سال هاست در بهشت کتاب نفس می زنیم و عزیزانی را که دوستشان داریم وارد آن می کنیم...
نشر شهید کاظمی
 
 

همیشه برای همکاری و همراهی با شما آماده‌ایم

« به نظر من، طبقه ناشر در هر بخشى از نشر و طبع، جزو مجموعه‌هاى ارزشمند جامعه محسوب مى‌شود؛ چون تولیدکنندگان کتاب و ناشران آن، مهمترین وسیله انتقال فرهنگ را در اختیار مردممان مى‌گذارند. اگر کسى که این کار را انجام مى‌دهد، نیّت مخلصانه داشته باشد و این کار را براى اهداف عالى و الهى بکند، ارزش و مزد او مضاعف و چند برابر مى‌شود.» بیانات مقام معظم رهبری در جمع ناشران 1387/۲/27

درحال حاضر انتشارات شهید کاظمی با بیش از 120عنوان کتاب چاپ و روانه بازار نشرکشور نموده است. امید است که این حرکت بتواند سرآغاز گام های راسخ تر در این حوزه باشد.
درصورت تمایل در زمینه پخش وتوزیع و عامل فروش با تخفیف و شرایط ویژه آماده هر گونه همکاری می باشیم.
خدمات انتشارات شهیـدکاظمـی درایـن حـوزه بشـرح ذیـر است:
شبکه توزیع و عرضه کتاب و محصولات فرهنگی در سراسر کشور.
تولید کتاب و محصولات فرهنگی فاخر با توجه به نیازهای مخاطبین جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی
ارائه خدمات و طرح های ترویج و گسترش فرهنگ کتابخوانی(۲۰ طرح اجرایی آماده)


سامانه پیام کوتاه: ۳۰۰۰۱۴۱۴۴۱
تلفن تماس: 4-02537840846
ارتباط پستی: قم خیابان معلم مجتمع ناشران طبقه اول واحد 131 کدپستی : 3715699968
پست الکترونیکی: ketabe5@yahoo.com

تلفن آدرس نام نمایندگی ردیف
۰۲۵۷۷۴۰۰۰۴ قم/خیابان صفائیه/ کوی ۳۲/ پلاک ۳ جنب بانک کشاورزی نشر معارف 1
۰۲۵۳۷۸۳۹۴۰۲/ 09100290320 قم /خ ارم مقابل بانک ملی شعبه حجتیه/ساختمان‌کوثر/کتابستان کتابستان 2
02537840969/ 09127485663 قم/ میدان بسیج/ خیابان ایرانی / کوی4/ پلاک 21/ کتاب فردا 3
03132205485/ 09133135328 اصفهان/خیابان مسجد سید کتاب سرای فدک 4
05137112212 /05137112212 مشهد/خیابان توحید19/ کوچه اول / سمت راست/ پلاک 5 کتاب پردازان 5
04135576000/ 09107755165 آذربایجان شرقی/ تبریز/ میدان ساعت/ مقابل بازار تربیت پاتوق کتاب 6
04432254641/ 09107755166 آذربایجان غربی/ ارومیه/ خیابان دانش2/ نرسیده به باکری/ جنب فروشگاه کوروش پاتوق کتاب 7
۰۹۱۴۴۵۱۶۲۷۲/ 04533747777 اردبیل/ شهرک کارشناسان/ میدان شفا مجتمع فرهنگی ولایت 8
03133360686 / 09133681380 اصفهان/ خیابان مسجد سید/ خیابان پنج رمضان فروشگاه امام خمینی(ره) 9
03155472191/ 09136892548۱۴ اصفهان/ کاشان/ میدان 15 خرداد/ خیابان 22 بهمن/ مقابل رستوران خاتون/ جنب گل فروشی شبخوان فروشگاه بهشت کتاب 10
09139280138/ 03142616688 اصفهان/ نجف آباد مرکز توزیع کتاب و ترویج 11
09199277556 ایلام/خیابان ولایت / بالاتر از مدرسه شهید احمد کرمی پاتوق کتاب ۱2
09126891725 بابل/ خیابان امام خمینی (ره)/چهارسوق/ ایثار دوازدهم پاتوق کتاب ۱3
07733336018/ 09176671554 بوشهر/ خیابان امام/ پل پوردرویش/ کوچه دوم/ سمت راست کتاب سرای باران ۱4
02188911212 تهران/ خیابان انقلاب/ چهار راه کالج/ ضلع شمال شرقی/چهارراه پاتوق کتاب ۱5
02166493620-2 تهران/ خیابان انقلاب اسلامی /بین ابوریحان و فلسطین ترنجستان سروش ۱6
02166403479 تهران/ خیابان انقلاب/ مقابل دانشگاه تهران/ بین خیابان فخر رازی و خیابان دانشگاه/ پلاک 1210 فروشگاه کیهان ۱7
02166971973 تهران/ میدان انقلاب/ خیابان کارگر جنوبی/ خیابان شهدای ژاندارمری/ پاساژ کوثری انتشارات اشکذر ۱8
02133442254 تهران / میدان قیام/ بلوار قیام/ تقاطع مشهدی رحیم/ فروشگاه قدیم الاحسان فروشگا کتاب قدیم الاحسان 19
09364752112/ 03832243222 چهارمحال و بختیاری/ شهرکرد/خیابان ولی عصر(عج)/بالاتر از سه راه سینما پاتوق کتاب 20
05132220119 خراسان رضوی/ مشهد/ چهارراه شهدا/ خیابان آیت الله بهجت/ نبش بهجت 7 پاتوق کتاب 21
05155220490-6/ 09355027903 خراسان رضوی/ کاشمر/خیابان شهید بهبودی/ روبروی بهبودی فروشگاه امام خمینی(ره) 22
05144229633/ 09359353915 خراسان رضوی / سبزوار/ اسرار شمالی/ روبه روی بانک مهر ایران کتاب آسمان 23
06132211725/ 09387610872 خوزستان/ اهواز/ خیابان سلمان فارسی/ خیابان خوانساری/ نبش کافی/ مقابل عطاری نوین رسانه بیداری 24
06132923315/ 09163195442 خوزستان/ اهواز/ خیابان حافظ/ بین سیروس و نادری کتاب اسوه 25
02433454300/ 09126419319 زنجان/انتهای خیابان صفا/نبش کوچه نهضت/جنب ستاد اقامه نماز فروشگاه کمیل 26
09173187630/ 07132319707 فارس/ شیراز/ خیابان ملاصدرا/ خیابان معدل/ نبش کوچه 11/ پلاک 254 بچه های کتاب 27
09173096058/ 07132344614 فارس/ خیابان صورتگر(شهید فقیهی)/ نبش خیابان معدل پاتوق کتاب شیراز 28
09178405963/ 07153345300 فارس/ فسا/ ضلع غربی میدان مصلی(زیرزمین) جبهه کتاب 29
07153354425 فارس/ خیابان امام(ره)/ روبروی بانک قوامین/ نبش کوچه 16 کتابفروشی ارشاد 30
03432266264/ 09132995298 کرمان/ خیابان فلسطین/ خیابان ابن سینای شرقی/ مجتمع قائم(عج) کتاب میعاد 31
09189290546/ 08337238411 کرمانشاه/ چهارراه مدرس/ خیابان پزشکان/ پلاک 22 پاتوق کتاب 32
09177410717 کهکیلویه و بویراحمد/ یاسوج/ میدان هفت تیر/ خیابان فردوسی/خیابان هجرت پاتوق کتاب 33
06633418815/ 09166611657 لرستان/ خرم آباد/ خیابان علوی/ نرسیده به میدان شقایق/ طبقه پایین دانشگاه امام حسین (ع) ستارگان آسمان 34
09189640163/ 08632229038 مرکزی/ اراک/ خیابان امام خمینی(ره)/ خیابان میرزای شیرازی(مسجد سیدها)/ حوزه علمیه پاتوق کتاب 35
07633617557/ 09107755175 هرمزگان/ بندرعباس/ خیابان دانشگاه/ جنب موسسه اعتباری عسگریه/ پاساژ کاکتوس پاتوق کتاب 36
08138381392/ 09188174438 همدان/ انتهای خیابان مهدیه/ جنب دانشکده علوم پایه/ دانشگاه بوعلی سینا رواق همدان 37
09155221828 / 03536230331 یزد/ بلوار منتظر القائم/ چهارراه فاطمیه/ کوی گلشن پاتوق کتاب 38
02537830777 قم/ چهارراه شهدا/ ابتدای خیابان صفائیه کتابستان رضوی 39
02532940719 قم/ بلوار بسیج/ پلاک 213 انتشارات جوانان موفق 40
02532940719 قم / پاساژ قدس/ طبقه 5 کتابفروشی نورالهدی 41
09127506696 قم/ خیابان معلم/ روبروی مدرسه حجتیه محصولات فرهنگی عاشورا 42
02537742155 قم/ میدان شهدا/ نبش چهارراه بوستان کتاب 43


دیدم که جانم میرود
پدیدآورنده: حمید داوود آبادی
چاپ اول: 1394
قیمت:10000 تومان
معـرفی اثـر:
این کتاب خاطرات حمید داودآبادی با شهید مصطفی کاظم زاده است که از اول آشنایی شان سال 1358 شروع می شود و تا 22 مهر 1361 که در سومار شهید شد را روایت می کند.این کتاب، خاطرات جنگ نیست بلکه خاطرات رفاقت های دوستانه بچه های زمان جنگ است. در این داستان واقعی رفاقت به سبک شهدا با قلمی بسیار روان بیان شده است.



دوران دفاع مقدس گنجینه‌ تمامی ناپذیری است که هرچه بیشتر به اعماق آن می‌رویم با ابعاد تازه‌تر و جذاب‌تری از آن روبرو می‌شویم. یکی از این ابعاد جذاب و کمتر دیده شده، رفاقت بین رزمندگان بوده است. رفاقتی که گاه آدم‌ها را از برادر خونی بهم نزدیک‌تر می‌کرده است و آن‌قدر ریشه‌دار و عمیق می‌شده که تبدیل به اخوت و برادری واقعی می‌شده است.
ماجرای بین حمید داوود آبادی و شهید مصطفی کاظم زاده نیز از همین برادری‌هاست. دو نوجوان کم سن و سال که در روزهای ابتدایی پیروزی انقلاب اسلامی با هم آشنا می‌شوند و بعد از آن هم با هم راهی جبهه شده‌اند و در نهایت نیز شهادت مصطفی او را از حمید که برادر واقعی‌اش شده بود، جدا می‌کند.
شرح رفاقت حمید و مصطفی آن‌قدر شیرین است که وقتی به لحظه‌ی جدایی آن دو می‌رسد، حمید می‌گوید: «دیدم که جانم می‌رود.»
کتاب
حالا بعد از سال‌ها حمید داوود آبادی دست به قلم شده و شرح این رفاقت را مکتوب کرده است و در کتابی ۳۰۴ صفحه‌ای از اولین روز آشنایی با مصطفی تا روز شهادت و بعد از آن خاک سپاری او گفته است و البته نام آن را هم به یاد سخت‌ترین لحظه‌ این رفاقت گذاشته است: «دیدم که جانم می‌رود»
داوود آبادی که در طول سالیان بعد از جنگ تحمیلی همواره جز رزمندگان فعال در عرصه ثبت و ضبط خاطرات دوران دفاع مقدس بوده است، در این کتاب با پرداختن به ماجرای رفاقتش با شهید مصطفی کاظم زاده هم به شرح برخی از خاطرات مشترکش با این شهید بزرگوار پرداخته است و هم بخشی از خاطرات خود را در خلال روزهای حضورش در خط مقدم جبهه نوشته است.
زبان کتاب در اغلب موارد زبان گفتار و روانی است که به خوبی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند و در کنار آن نیز نویسنده با ذکر برخی از خاطرات طنزی که خود در جبهه آن‌ها را تجربه کرده، سعی کرده هم مخاطب را بیشتر جذب کند و هم تصویری واقعی از حضور رزمندگان در صحنه‌های نبرد ارائه کند.
دیدم که جانم می‌رود را موسسه سرلشکر شهید حاج احمد کاظمی منتشر کرده است و تاکنون هفت بار تجدید چاپ شده است.
با هم بخش‌هایی از این اثر را می‌خوانیم:
پرده اول: اولین وداع سخت
برگه‌ی اعزام میان انگشتان دستم تاب می‌خورد. آفتاب گرم تیرماه، بی‌محابا بر سر و روی‌مان می‌تابید. علی درحالی که سعی می‌کرد با برگه‌ی اعزام خودش را باد بزند، گفت:
– این‌جا که هوا این قدر گرمه، حسابش رو بکن جنوب چه خبره، اون‌جا حتما آتیشه.
جلوی خروجی راهروی پایگاه شهید بهشتی، مقابل شیشه‌ی ماتی که جای ده‌ها تکه چسب روی آن خشک شده بود، چشمانم را به مقوای مچاله شده‌ای دوختم و نوشته‌اش را با صدا برای خودم خواندم:
«بسمه تعالی
کلیه‌ی برادران اعزامی روز شنبه ۲۶/۴/۶۱ راس ساعت ۸ صبح در محل اعزام نیروی تهران واقع در خیابان آیت الله طالقانی حضور بهم برسانند.»
ناخودآگاه نگاهی به برگه‌ی خودم انداختم تا از تاریخ آن مطمئن شوم… .
… داخل صحن مسجد، علی مشاعی مثل همیشه ساکت و آرام درحالی که با مُهر گرد سیاه‌شده بازی می‌کرد، به شوفاژ تکیه داده بود و حرف‌های بقیه را گوش می‌کرد. البته ظاهرا گوش می‌کرد، چون حواسش شش دانگ جای دیگری بود. با آرنج به پهلویش زدم و گفتم:
– تو از کجا می‌دونستی عملیات میشه؟ [نویسنده در فصل قبل اشاره می‌کند که علی مشاعی یک بار به شوخی به دوستانش می‌گوید که عملیات نزدیک است و خودتان را آماده کنید.]
بچه‌های مسجد، آن‌هایی که خیلی اهل نماز و مناجات بودند و شاید فکر می‌کردند اگر به جبهه بروند، عراق از هوا می‌آید و تهران و مسجد را می‌گیرد و آن‌هایی دیگر جایی برای نماز نخواندن داشت! با چشم غره‌ای بهم فهماندند که: هیس‌س‌س‌س، ما داریم کلاس قرآن برگزار می‌کنیم.
… شب، بعد از نماز مغرب و عشا، با مصطفی کاظم‌زاده از مسجد خارج شدیم. نسیم خنکی می‌وزید. سعی کردم به چشمان او نگاه نکنم. خیلی گرفته بود. آن‍‌قدر پَکر بود که ترسیدم اسمی از جبهه ببرم. عصبانیتش را ظاهر نمی‌کرد، ولی می‌دانستم از درون می‌سوزد. سعی کرد به بهانه‌ی نگاه به ماه، سرش را بالا بگیرد؛ شاید قصدش این بود تا از جاری شدن اشکش جلوگیری کند. نگاهی زیرچشمی بهش انداختم، بریده بریده و با بغض گفت:
– ولی حمید… درستش نیست، مگه خودت نگفتی صبر می‌کنی با هم بریم؟
هیچ توجیهی نداشتم. راست می‌گفت، اما من که نمی‌توانستم صبر کنم تا اواخر شهریور که امتحانات تجدیدی او تمام شود. وقتی سرکوچه‌شان می‌خواستم از او جدا شوم، به دنبالم آمد. با هم تا دم خانه‌ی ما رفتیم. در را که بستم، لحظه‌ای به دیوار تکیه دادم. می‌دانستم چه می‌کشد.
… فردا صبح جلوی لانه‌ی جاسوسی [واقع در خیابان طالقانی تهران] غوغا بود. با بچه‌ها خداحافظی کردم. مصطفی حالش گرفته بود. دردِ ماندن را آنجا فهمیدم. به دنبال شوخی‌ای ذهنم را کاویدم تا بلکه با خوشی از هم جدا شویم. ناگهان از دهانم پرید:
– آقا مصطفی… با اجازتون این دفعه دیگه شهید می‌شم.
آمدم ابرو را درست کنم، چشم را هم کور کردم! مصطفی گفت:
– حمید… توی چشمای من نگا کن…
زل زدم توی چشمانش. اشک محاصره‌شان کرده بود. لبخند تلخی زد که همه‌ی چهره‌اش با او همراه شد و گفت:
– حالا که داری می‌ری، ولی بهت بگم… تو صبح جمع می‌آیی تهران.
با تعجب گفتم: مگه مخم تاب داره؟ امروز تازه شنبه است، اون وقت تو می‌گی جمعه میام تهران؟
نگاهش را در چشمان من زل زد و گفت: حمید جون، تو رو خدا هرطوری شده باید پونزدهم شهریور که دیگه امتحانای من تموم میشه، بیایی تا با هم بریم جبهه.
با تعجب گفتم: ببین حضرت آقا، من الان که برم، حداقل تا سه ماه دیگه برنمی‌گردم. تازه اگه شهید نشم. اون‌وقت چه‌جوری پونزدهم شهریور بیام و تورو با خودم ببرم جبهه؟
برخلاف دقایق پیش که ملتمسانه گفت زود برگردم، قاطعانه گفت:
– تو جمعه برمی‌گردی تهران، صبر کن می‌بینیم.
وقتی سعی کردم بخندم و با ادا و اطوار گفتم:
– خواب دیدی خیر باشه.
چیزی نگفت و تنها به روبوسی اکتفا کرد.
پرده دوم: همان اول کاری زرتم قمصور شد!
[کتاب پس از شرح ماجرای رسیدن حمید به جبهه و ماجراهای ورودش به گردان رزمی شرح حضور او و چند نفر از دوستان را در خط مقدم می‌دهد.] به دستور فرمانده گردان، نیروها به ستون کنار خاکریز نشستند تا فرمان حرکت بدهند. کم‌کم گردان‌های دیگر هم وارد خط شدند. در آن میان چشمم افتاد به محسن با آن جثه‌ی کوچکش. تا ما را دید، چشمانش از تعجب گرد شد. معلوم بود اصلاً توقع نداشت ما را در خط ببیند.
گفت: شما این‌جا چی کار می‌کنید؟
گفتم: مشدی فکر کردی الکیه؟ ما از شما زودتر اومدیم خط.
ساعت نزدیک یازده شب بود که ستون ما از جا برخاست و به قسمتی از خاکریز نزدیکی شد تا از آن بگذرد. دشمن از سه طرف راست و چپ و روبرو، با ضدهوایی‌های چهار لول شیلیکا و تیربار دوشکا، ستونی را که از خاکریز می‌گذشت و وارد دشت می‌شد، زیرآتش گرفته بود.
ناگهان سرمایی وجودم را به لرزه واداشت. نمی‌دانم چرا در موقع اضطراب و هراس، احساس می‌کردم دستشویی دارم! خیلی سعی کردم بر این احساس غلبه کنم که فکر می‌کردم از ترس باشد. ولی دست‌شویی بدجوری فشار می‌آورد. با خودم گفتم: اگه بخوام برم خودم رو تخلیه کنم، همه میگن از ترس… گرفته.
هرکاری کردم نشد خودم را نگه دارم. گفتم: به‌دَرک. هرچی می‌خوان بگن. از این بهتره که وسط عملیات خودم را خیس کنم.
به کنار خاکریز که رفتم، متوجه شدم امثال من کم نیستند. بیشتر بچه‌ها نشسته بودند و قضای حاجت می‌کردند!
به داخل ستون که برگشتم، وحشت یک‌باره بر دلم چنگ انداخت. سعی کردم به بالای خاکریز فکر نکنم.
فرماندهان گردان و گروهان در کنار قسمت کوتاه‌شده‌ی خاکریز نشسته بودند و تا مقداری آتش دشمن سبک می‌شد، نیروها را به آن طرف عبور می‌دادند. به نزدیکی‌شان که رسیدم، ضربان قلبم تندتر شد. گلوله‌ها با وز‌ وزی تند، خاک را به هوا می‌پراکندند.
به بریدگی خاکریز زل زده بودم که ناگهان دستی به پشتم خورد. فرمانده گردان بود؛ داد زد:
– برو…
چه‌قدر این کلمه‌ی کوتاه عملش سخت بود. ظاهراً حجم آتش سبک‌تر شده بود. «یا علی» گفتم، خودم را از خاکریز بالا کشیدم و به جلو پرت کردم. تا به پایین برسم، با همه‌ی تجهیزات آویزان، چند معلق خوردم و شروع کردم به دویدن دنبال نفر جلویی. گلوله‌ها وز وزکنان مثل تگرگ آتش در اطراف‌مان به زمین می‌خوردند.
هنوز چند قدم ندویده بودم که متوجه رگبار سرخ تیربار گیرینوفی شدم که به‌طور افقی به سویم شلیک کرد. گلوله‌های رسام را دیدم که از سمت راست به طرفم می‌آمدند. یکی از آن‌ها از من عبور کرد، اما ناگهان دردی در پایم احساس کردم و با ضربه‌ی سختی به پهلو افتادم. لحظه‌ی اول گیج ماندم که چی شد. سعی کردم بلند شوم. دردِ کم همراه با سوزشی را احساس کردم. فکر کردم پایم پیچ خورده است کشان کشان خودم را پشت کپه‌ی خاکی کشاندم که از حرکت بلدوزر ایجاد شده بود. پناه گرفتم. مات و مبهوت سعی کردم سرم را پشت کپه‌ی خاک پنهان کنم. حاجی مهیاری [پیرمردی شوخ طبع که از همرزمان آن عملیات بود] دوان‌دوان به کنارم رسید. با خنده نگاهی انداخت و گفت:
– چی شده بوم غلتون؟ نیومده افتادی؟ خدا کنه پات قطه شه تا من باهات خیابونای تهرونو آسفالت کنم.
خنده‌ام گرفت. اول خواست مرا ببرد عقب که قبول نکردم. بعد خندید و گفت:
– حالا خودت برو عقب. من که گفته بودم.
حاجی که رفت، برای دقایقی تنها شدم. بچه‌های محل‌مان رسیدند. رضا که آمد، گفتم:
– برو داش رضا، ما که همین اول کاری زرتمون قمصور شد.
پنج، شش نفر با دو برانکارد بالای سرم آمدند. از هول و هراس‌شان معلوم بود بدجوری ترسیده‌اند. جرو بحث بین‌شان بالا گرفته بود که کدام‌شان من را ببرند عقب. عصبانی شدم و هرچه فریاد زدم: «شما برین جلو، من خودم می‌رم عقب…» قبول نکردند. دست بردم، اسلحه را برداشتم و گفتم:
– به خدا قسم اگه نرین جلو، با تیر می‌زنم‌تون… من حالم خوبه. خودم می‌رم عقب.
آن‌ها که رفتند، باز تنها شدم… .
پرده سوم: نوشتن وصیت‌نامه
[حمید بعد از مجروح شدن در همان تاریخی که مصطفی گفت بود به تهران برگردانده می‌شود و این بار با هم به جبهه اعزام می‌شوند.]
شب شنبه دهم مهر، در سالن بزرگ آسایشگاه نشسته بودیم. مصطفی گفت:
– راستی حمید، من وصیت‌نامه ننوشتم‌ها.
گفتم: مگه توی تهران بهت نگفتم یه نوار پرکن تا هم یادگاری باشه، هم وصیت‌نامه؟
گفت: خب وقت نکردم. اصلاً فکرش رو نمی‌کردم که کارم درست بشه و بیام جبهه.
دفترچه ۶۰ برگی را از ساکش درآورد و در اولین صفحه‌ی سفید آن بسم الله نوشت. خنده‌ام گرفت و گفتم:
– با این خطی که تو داری، باید خودت براشون وصیت‌نامه رو بخونی!
دفتر را جلویم گذاشت و گفت: پس من می‌گم و تو بنویس حضرت آقا!
شروع کرد به گفتن و من نوشتم:
«بسم رب الشهدا و الصدیقین
ولاتحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون…
با درود بیکران بر بزرگ رهبر اسلام؛ خمینی کبیر و سلام بر ارواح شهیدان اسلام، از هابیل تا کربلای حسینی و از کربلای حسینی تا کربلاهای ایران.
حضور محترم خانواده و دوستان و آشنایانم سلام عرض می‌کنم. امیدوارم که هیچ از شهادتم ناراحت نباشید، بلکه خوشحال باشید که جوان خود را در راه اسلام عزیز، فدا نموده‌اید. پدر و مادر عزیزم امیدوارم که مرا ببخشید، زیرا که شما را بسیار اذیت نمودم و وظیفه‌ی فرزندی خود را به جا نیوردم.
خواهران عزیزم! امیدوارم که زینب‌وار مادر را دل‌داری دهید، زیرا که ناراحتی و بی‌صبری در ذات هر مادری هست، ولی خب چه کار می‌شود کرد؟ به او بگویید خدا بالاخره امانتش را با سرافزاری پس گرفت. امیدوارم از پول و وسایلی که به‌جا گذارده‌ام به نحو احسن استفاده نمایید و ان‌شاءلله که شهادت من در فامیل جوششی ایجاد خواهد کرد تا کمی هم به فکر آخرت باشند. خواهشی که من دارم این است که ۱. افرادی که به کوچکترین نحو با امام و اسلام مخالفند، ۲. اشخاصی که به کوچکترین نحوی حجاب اسلامی را رعایت ننمایند، ۳. افرادی که برای نشان دادن اسم خود می‌آیند، در مراسم عزاداری و غیره من شرکت نکنند. آخر من عضو هیچ گروه و سازمانی نبوده‌ام و فقط از طرف سپاه منطقه ۵ به جبهه رفتم و امیدوارم که فقط برای ابراز تاسف عزاداری نکنید، بلکه به دنبال این بروید که برای چه به جبهه رفتم و برای چه شهید شدم.
بله، شهید عزادار نمی‌خواهد، پیرو می‌خواهد. آخر شهادت که مرگ عادی نیست که به خاطر اینکه کسی مفت جانش را باخت، گریه کنید، بلکه آغاز زندگی جاوید است که خوشحالی دارد. از قول من از همه دوستان و آشنایان حلالیت بطلبید.
و ضمناً اگر جنازه‌ام برنگشت، هیچ ناراحت نشوید و هرشب جمعه بر سر قبر شهدای گمنام بروید و برای جمیع شهدای اسلام فاتحه بخوانید. بگذارید پیکر تکه‌تکه‌ام در کربلای جنوب و غرب کشور با بادهایی که بوی رشادت و حماسه‌آفرینی می‌دهد به دست امام عصر(عج) به خاک سپرده شود، زیرا که اصل، روح ماست که به معشوق خود، الله می‌رسد.
هیچ پولی به اسم شهید از ارگان‌ها نگیرید و تا آنجا که می‌توانید، از خرج‌های بیهوده بپرهیزید. همیشه رزمندگان اسلام و امام را دعا کنید و ذکر خدا را فراموش نکنید.
خدایا خدایا تا انقلاب مهدی(عج) خمینی را نگه‌دار
برادر و فرزند کوچک شما
مصطفی کاظم زاده
۹/۷/۶۱
اسلام آباد، پادگان الله اکبر
دست آخر هم که زیر وصیت‌نامه را تاریخ زد و امضا کرد، گفت:
– دیگه خیالم راحت شد.
پرده چهارم: دیدم که جانم می‌رود
داخل سنگر کنار یکدیگر دراز کشیدیم. سقف آن‌قدر کوتاه بود که حتی نمی‌شد به راحتی نشست. شروع کرد به خنده. با خوشحالی گفت:
– امروز من می‌رم.
گفتم: اول بگو ببینم این مسخره بازی چیه که از صبح در آوردی؟ مگه تو نبودی که همه‌اش می‌گفتی بیا عکس بگیریم، ولی حالا که من می‌گم عکس بگیریم، حضرت عالی ناز می‌کنی؟ که چی صبح من رو جلوی بچه‌ها ضایع کردی؟ هرچی گفتم بذار یه عکس تکی ازت بگیرم، گفتی باشه بعداً وقت زیاده، اصلا ازت توقع نداشتم.
یک‌دفعه پرید صورتم رو بوسید و با خنده گفت: اصلا ناراحت نشو، فکرش رو هم نکن. من امروز بعد از ظهر می‌خوام برم!
تعجبم بیشتر شد. گفتم: خب کِی می‌خوای تشریف ببری؟
با همان شادی، دست‌هایش را به هم مالید و گفت:
– من… امروز… شهید می‌شم!
فکر کردم این هم از همان شوخی‌های جبهه‌ای است که برای هم‌دیگر ناز می‌کردیم. ولی شوخی نمی‌کرد، چون چهره‌اش جدی جدی بود. سعی کردم با چند شوخی مسئله را تمام کنم و حرف را به موضوعات دیگر بکشانم، که گفت:
– حمید جون، دیگه از شوخی گذشته، می‌خوام باهات خداحافظی کنم. حالا هرچی که میگم خوب گوش کن.
کم کم باورم شد که می‌خواهد بار سفر ببندد، ولی باز قبول و تحملش برایم مشکل بود. پرسیدم: مگه چیزی یا خبری شده؟
حالتی عجیب به خودش گرفت و گفت:
– آره. من امروز بعد از ظهر شهید می‌شم؛ چه بخوای چه نخوای! دست من و تو هم نیست. هرچی خدا بخواد، همونه.
سپس شروع کرد خوابی را که دیشب دیده بود، برایم گفت. خوابش حکایت از آن داشت که بعد از ظهر امروز به شهادت می‌رسد. کم کم لحن حرف‌هایش عوض شد و شروع کرد به نصحیت و توصیه. وصیت شفاهی‌اش را کرد. حرف‌هایی زد که برای من خیلی جالب بود. مخصوصاً در پاسخ به این سوالم که:
– مصطفی، تو شهادت رو چگونه می‌بینی؟
در حالی که دست‌هایش را به دور خود پیچیده بود و فشار می‌آورد، ناگهان آن‌ها را باز کرد و نفس عمیقی کشید و گفت:
– شهادت رهایی انسان از حیات مادی و یک تولد نو است. شهادت مانند رهایی پرنده از قفس است.

نظرات (۰)
هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی